Deel

advertentie

The first to come and the last to leave

The first to come and the last to leave

Ja kijk, ik heb het altijd wel over de muziek enzo, maar laten we niet vergeten dat ook de aanpalende beroepsgroepen in deze tijd gedwongen zijn tot thuisblijven. En dan heb ik het in het bijzonder over de mannen (en steeds meer vrouwen) die zelf geen noot spelen, maar de muziek wel degelijk ten gehore brengen. Of die ervoor zorgen dat de heren en dames muzikanten letterlijk volop in de spotlights staan.

Technici.

Ik heb altijd een diepe bewondering gehad voor de techneuten die vrijwel buiten het zichtveld van het publiek hun ding doen. Dat begint al met het sjouw- en sleepwerk met onbeschaafd grote zwarte kisten op wieltjes, waarvan alleen zij feilloos weten wat erin zit. En in welke volgorde die kisten open (en later weer dicht) moeten. Want het mag er voor de willekeurige toeschouwer dan wel uitzien of het één grote chaos is van cases, kabels en contacten, maar de roadcrew ziet in de wirwar een systeem. Een samenhangend geheel waar wij als sterfelijke muzikanten geen begin of eind aan ontdekken.

Let wel: ik ben hoe dan ook onder de indruk van iedereen met een basaal technisch inzicht. In tegenstelling tot veel collega-gitaristen heb ik nauwelijks enig benul van alle knopjes, lampjes, weerstanden, potmeters, speakers, trafo’s en al die andere geheimzinnige elementen waarover ik andere gitaarmannen en -vrouwen oeverloos hoor praten. Bij mij kun je dus snel scoren als je technische taal bezigt.

Geluids- en lichtmensen zijn begiftigd met haast bovenmenselijke eigenschappen. En het is ook nog eens kneiterhard werken onder soms barre omstandigheden. Wist u bijvoorbeeld dat de lichtmensen in de nok van het Ziggodome vaak uren achtereen in een zeer oncomfortabel harnasje boven het publiek moeten hangen om de volgspots te bedienen? Nog voordat de deuren opengaan, worden ze omhoog getakeld en ze komen pas weer omlaag als de zaal leeg is. Dat kan bij een concert van Bruce Springsteen al gauw betekenen dat je zo’n vijf uur lang tientallen meters boven de massa bungelt. Met een roadie-luier om. I kid you not.

‘They’re the first to come and the last to leave’, zong Jackson Browne al. Zonder hen geen show. Want ook bij de kleinere gelegenheden zijn technici de stille kracht achter elke band. Helemaal als er iets mis gaat. Een storing, een microfoon die uitvalt, een speakertoren die de geest geeft, een zanger die zichzelf opeens niet meer kan horen… En dan is het paniek. Paniek die alleen is op te lossen door diezelfde technici. Ik heb daar voorbeelden van gezien die elk verstand te boven gaan.

Ik herinner me een optreden met de Ship & Horse Band op het strand, waarbij tien luttele minuten voor aanvang alles, maar dan ook alles uitviel. De oorzaak? Onbekend. En dan toont zich de ware techneut. Terwijl ik als muziekmaker verkrampt richting een hyperventilatieaanval koerste, zag ik de technische mannen met de armen over elkaar in een kringetje gaan staan. Af en toe werden er wat onbegrijpelijke woorden gewisseld. Hoe groter de paniek in de band werd, des te rustiger werd de crew. IJzige kalmte versus het ultieme onheil.

Na een kort mompelend overleg gingen de mannen uiteen, ieder een andere kant op. Er kwamen tangen tevoorschijn, er gingen kisten open, zaklantaarns werden van de riemen geklikt en zwijgend gingen de technocommando’s aan het werk.

Vraag me niet wat ze deden. Hun werkzaamheden gingen mijn muzikale verstand ruim te boven. Ik weet alleen dat er ergens een lange metalen pen in het duin werd gehamerd en die werd dan weer aan iets anders verbonden. Er werd aan knoppen gedraaid, andere kabels aangerukt. Pure magie. Maar hoe het ook zij en welk tovenaarswerk er ook toen is verricht – twee minuten voor aanvang gingen alle lampjes weer aan. De triomfantelijke blikken over en weer duurden nauwelijks een paar seconden. Toen gingen de schuiven open en kon Jazz & Sail van start. Het is al jaren geleden, maar het staat op mijn netvlies gegrift.

Afgelopen week moest ik denken aan JP. JP Pasma, onze onvermoeibare geluidsman van de Ship & Horse. Rots in de branding, sfinx achter de knoppen, veldheer in het feestgedruis. Deze week is hij al drie jaar niet meer onder ons. Drie jaar alweer, verdorie. Ik mis nog steeds zijn onverstoorbare rust, zijn wijsheid en zijn ontembare liefde voor muziek en voor het leven. De man die overzicht hield in elke chaos. Aan zijn riem hingen, naast de sleutelbos en de Leatherman, zijn kalmte en rust. Fijne eigenschappen voor een technicus.

En voor een vriend. Hij heeft op meerdere momenten in mijn leven een pen in het duin geslagen. In hem eer ik alle technici, geluids- en lichtmensen. En alle vrienden die de kalmte bewaren als de paniek toeslaat.

Peter van Vleuten

advertentie

Meer 'Columns':

Wat zijn we toch een bijzonder volk…

20 november 2020

Column: Rob van de Pas

Onze minister-president Mark Rutte voert inmiddels zijn derde kabinet aan en heeft onlangs bij de partijtop van de VVD aangegeven dat hij...

November

20 november 2020

Column: Kauw

Donkere dagen en veel regen, maar ik word daar niet anders van. Het zit namelijk zo; ik kan altijd als een drone over het dorp vliegen en...

In vertrouwen

13 november 2020

Column: Kraantje

Het is te erg voor woorden maar ik betrap me er steeds vaker op dat ik niemand zondermeer op zijn woord geloof.

Wodan

13 november 2020

Column: JoMo

De woensdag is vernoemd naar Wodan. Hij was de god van de razernij, de hartstocht, de brandende begeerte, de smart en de dolheid.

Wolkenridders bij het UWV!

6 november 2020

Column: Rob van de Pas

Ik moest afgelopen week wel een beetje besmuikt lachen om die gasten van de KLM. En dan bedoel ik de buschauffeurs van onze nationale trots die...

De kauwitus

6 november 2020

Column: Kauw

Ik wilde weten waarom mensen een lap voor hun gezicht doen als ze de winkel in gaan en vooral waarom de een dat wel doet en de ander niet.

MEGA

30 oktober 2020

Column: Kraantje

‘Het is me toch wat.’ ‘We gaan het toch niet weer over het C-woord hebben, we weten het nu wel’. ‘Was dat maar waar, dan was er allang een vaccin. En konden we weer teruggaan naar het leven pre-corona.’

Fly me to the moon

30 oktober 2020

Column: JoMo

In deze spannende en onzekere tijden moeten ingrijpende beslissingen worden genomen. De steunpakketten vliegen met miljarden euro’s over tafel.

Even wat krommunicatie-vlekjes wegwerken…

23 oktober 2020

Column: Rob van de Pas

Voor media- en communicatieprofessionals waren de afgelopen zeven dagen echt vergelijkbaar met een tijdelijk ouderloos kind in een snoepwinkel.

Bezopen tijden

23 oktober 2020

Column: Kauw

Ik maakte me grote zorgen, hoe moest ik aan kruimels komen nu alles dicht is en de winter eraan komt? Plotseling gilde er een vrouw...

Stoptober

16 oktober 2020

Column: Kraantje

‘Wat een bizarre tijd weer, het is toch niet te geloven!’ ’Nou die nieuwe lockdown light zat er natuurlijk al tijden aan te komen.

Windmolenopwinding

16 oktober 2020

Column: JoMo

Het is wel lekker makkelijk om als rijksoverheid te roepen dat de gemeentes maar moeten zorgen voor het halen van de klimaatdoelstellingen en de rekening daarvan...

Van Complotje getikt?

9 oktober 2020

Column: Rob van de Pas

Nou, het corona- of COVID-19-gedoe heeft weer ruim post gevat in de Lage Landen en óók Bergen doet vrolijk mee.

Kantelmoment

9 oktober 2020

Column: Kauw

“Geen Kunst10Daagse, toch zijn er Bergense kunstenaars die hun atelier openstellen, misschien wordt het weer zoals het ooit begon… kleinschalig”.

Henk en Ingrid

2 oktober 2020

Column: Kraantje

‘Nou dat was wel weer schrikken. Kwam Bergen weer negatief in het nieuws, wat is dat toch?’ ‘Je gaat me toch niet vertellen dat er weer een vastgoed fraudezaak...

Friedepiepel

Column: JoMo

Oeps, daar gingen onze influencers even lelijk de mist in met hun wijsneuzigheid over virussen en epidemieën. De Famkes en Bizzey’s...

Bomen

25 september 2020

Column: Kauw

Je mooie bladeren waren al voor de herfst verschrompeld. Geen enkele kastanje lag er op de grond om op te rapen.

Robbie Influentie strikes back!

25 september 2020

Column: Rob van de Pas

Met mijn ruim 5000 tweewekelijkse volgers op de meest aansprekende digitale muurkrant van Noord-Kennemerland...

Vakantie…

18 september 2020

Column: Kraantje

Kraantje is even met vakantie. Haar eerstvolgende column kunt u lezen op vrijdag 2 oktober a.s.

Inspraak en iedereen heeft gelijk

18 september 2020

Column: JoMo

Dolf en Benito maken ruzie op het schoolplein en er vallen rake klappen. Met gescheurd overhemd en een blauw oog meldt de verliezer zich bij de surveillerende meester.

Een praatje

11 september 2020

Column: Kauw

Op het Plein zitten twee oudjes op het bankje. “Weet je Jaap, wij liepen als kind toch zeker nog zo’n tien kilometer op een dag hè”. Het schijnt dat men nu amper de twee kilometer haalt.”

Vroegâh was alles betâh

11 september 2020

Column: Rob van de Pas

Vroeger was alles anders. Echt waar, alles was anders en waarschijnlijk ook véél beter. Je wist gewoon waar je aan toe was, want niet elke verandering is tenslotte een verbetering.

Asociaal, Obsoleet

4 september 2020

Column: Kraantje

‘Als er een ding is dat in deze tijd duidelijk wordt, is wat er toch een aso’s zijn. Het lijkt wel of het er ook steeds meer worden.’

Aan het krassen herkent men de oude reiger

4 september 2020

Column: JoMo

Elke donderdagavond speel ik een partijtje tennis; een typische mannenavond. Op alle drie banen van De Molenkrocht worden...

Psychologie van de ‘koude grond’

28 augustus 2020

Column: Rob van de Pas

Tijdens mijn dagelijkse wandeling door ons Bergerbos liep ik vanmorgen, voorzien van ‘twee oortjes’ en Spotify, inspiratie op te doen voor mijn tweewekelijkse column.

De maakbare mens

28 augustus 2020

Column: Kauw

Zittend op een scherm bij Lady Papa kon ik als notoire luistervink het gesprek opvangen van twee stellen. Ik vermoed vakantiegangers die...

Het betere milieu

21 augustus 2020

Column: Kraantje

‘Gelukkig is het over, het is afgelopen met het tropische weer. Ik trok het niet meer, echt ik liep de hele dag te puffen van de hitte.

Vrijheid

21 augustus 2020

Column: JoMo

In Nederland dien ik rechts te rijden en te stoppen voor een rood licht. Daar stoor ik me al heel lang aan. Ik voel mij beperkt in mijn bewegingsvrijheid en beknot in mijn keuzes.

Aluhoedjes aan zee…

14 augustus 2020

Column: Rob van de Pas

Laat ik beginnen met het uitleggen wat een ‘alu-hoedje’ is.

Verdeeld…

14 augustus 2020

Door: Kauw

Hoe hoger een kauw vliegt, hoe groter de kans dat hij de leider is. Dat is namelijk de moedigste kauw van allemaal. Hij stelt de regels...

Buitensporig

7 augustus 2020

Column: Kraantje

‘Het neemt toch toe hè? Ik was er al bang voor maar dat het zo wijdverbreid is vind ik schrikbarend.’

Inprenting

7 augustus 2020

Column: JoMo

Als mijn geiten het weiland delen met schapen en paarden, verloopt dat vredig, maar vrienden worden ze niet.

Anderhalve meter

31 juli 2020

Column: Kauw

“Dat is niet volgens de regels, geen anderhalve meter!”, hoorde ik een man in een groen pak roepen. Even verderop stonden jongelui bij elkaar geklit.

Robbie complottie eindelijk ontmaskerd

31 juli 2020

Column: Rob van de Pas

BILDERBERGEN aan ZEE* ‘Ladies and gentlemen, we got him’: dit zei een van de belangrijke onderzoeksjournalisten van Follow The Money...

Terug