De gevolgen van een inbraak: deel 4

Door: Loet Spaanstra

De gevolgen van een inbraak: deel 4

In deel 3 van mijn onderzoek naar een pijnlijke situatie in Bergen, waar dader en slachtoffers van inbraak naast elkaar wonen, eindigde ik met een vraagstelling aan alle Bergense politieke partijen: ‘Wat verwacht u van organisaties uit het samenwerkingsverband en welke eisen stelt u aan hun deelname?’ Behoorlijk Bestuur Bergen (BBB) reageerde als eerste, D66 als tweede en kort daarop volgde een reactie van de VVD. BBB stelt voor dat mevrouw A zelf een gesprek aanvraagt met de betreffende wethouder. Als belangenbehartiger kan ik op haar verzoek mevrouw A vergezellen. Ook schrijft BBB dat de AVG (privacywetgeving) bemoeienis van deze partij in de weg staat. D66 adviseert eveneens contact op te nemen met de verantwoordelijk wethouder. Als dat niets oplevert, wijzen ze op de procedure van bezwaar. De VVD verwijst me als bestuurslid van Gemeentebelangen-BES (GB-BES) naar die partij, om samen met de fractievoorzitter een gesprek met burgemeester Hafkamp aan te vragen. Zij is degene die de portefeuille ‘openbare orde en veiligheid’ (OOV) heeft. Daarmee legt de VVD een link naar de wijkagent. Allereerst dank aan deze partijen voor hun schriftelijke reacties. Van KiesLokaal, PvdA, GroenLinks, CDA en GB-BES hoorde ik niets.

Omdat ik als bestuurslid aan mag schuiven in fractie-overleggen van GB-BES, stelde ik mijn vraag aldaar opnieuw. Uit alle antwoorden tezamen is de conclusie te trekken dat politici de door mij geschetste situatie beschouwen als een individueel probleem van mevrouw A en haar dochter. Dat is een bekende politieke reflex, omdat de politiek zich op het algemeen belang moet richten en niet op personen. Ten eerste vind ik de politiek daarin inconsequent, want bij zaken over ruimtelijke ordening gaat het om adressen. In de praktijk dus hooguit om een handvol mensen. Ten tweede stelde ik bewust een vraag over het niet functioneren van een samenwerkingsverband en dus over een gemeenschappelijk probleem.

Zodra je als burger in aanraking komt met de politiek, zie je dat een (brede) vraag over een gemeenschappelijk probleem versmald wordt tot een persoonlijk probleem van één inwoonster met haar dochter. Erger is het ontkennen van beide problemen: gemeenschappelijk én individueel! Daarmee arriveren we op het terrein van burgerparticipatie en democratische of bestuurlijke vernieuwing. Met andere woorden: het luisteren naar inwoners, zowel naar hun wensen als klachten. Een tussentijdse algemene conclusie luidt: zodra je politici een onbekende vraag van gewone mensen voor de voeten werpt, kijkt een deel van hen naar vergezichten aan de horizon.

Het andere deel kijkt even de andere kant op of sluit zelfs de ogen. Er moet dus nog heel wat water naar de zee stromen voordat politieke beweringen terug te vinden zijn in voor inwoners herkenbaar beleid.
Gelukkig ontmoette ik iemand met verstand van zaken. Deze bron bescherm ik voorlopig. Je kunt de verantwoordelijke bestuurders geen gevoel voor bittere humor ontzeggen: ze duiden hun samenwerkingsverband aan met de naam het ‘Veiligheidshuis’. Nu, dat is het ten ene male niet. Ook vernam ik dat de problemen van het ‘Veiligheidshuis’ door alle deelnemers gesignaleerd worden. Zowel door bestuurders als uitvoerders. De telkens geuite klacht luidt: er is geen enkele regie voor samenwerking. Evenmin is bekend wie de regievoerder is. Daarmee is een belangrijke en structurele oorzaak aan het licht gebracht. En de bal ligt opnieuw bij de politiek.

Wat let de gemeenteraad om in een aparte commissievergadering – waar inwoners als sprekers welkom zijn – duidelijke kaders te stellen en vervolgens actie te ondernemen? Of het onderwerp ‘Veiligheidshuis’ op te nemen in een ‘raadsbreed akkoord’? Mevrouw A gaf ik alvast het advies om een afspraak met burgemeester Hafkamp te maken. De dader liet, terwijl hij regelmatig thuis gezien wordt, onlangs weten de komende 15 weken teveel aan zijn hoofd te hebben om op uitnodiging van Kennemer Wonen een gesprek te voeren. Voor Kennemer Wonen – betrokken bij het ‘Veiligheidshuis’ – reden om een afwachtende houding aan te nemen. Wordt vervolgd.

Hoe denkt u hierover? Laat het ons weten via [email protected]