De Bergense Sanne nam haar dochter in huis tijdens de lockdown

Vijf jaar lang schreef Sanne Kloosterboer in Margriet columns over haar leven als moeder van de meervoudig gehandicapte Yaël

De Bergense Sanne nam haar dochter in huis tijdens de lockdown

Hoe gaat het nu met hen? “In de loop van de lockdown zag ik haar tengere lijfje een beetje spekkiger worden: coronakilo’s!”

“Daar ligt ze, mijn puberdochter, in haar hekkenbed. Ze heeft een trappelzak aan, zo eentje die je bij de Hema koopt voor baby’s. Alleen is de hare 1.80 lang en heb ik hem gekocht op een speciale site voor gehandicapten. Hij heeft een mooi patroon van frisgroene ruitjes, een beetje retro, want ik vind het belangrijk dat Yaël er altijd leuk en verzorgd uitziet, zelfs als ze in bed ligt, in dat grote hekkenbed. Het is in feite een enorm ledikant, met hekken die boven mij uittorenen.

Vreemden schrikken altijd van het bed: het ziet er een beetje uit als een grote kooi. Mag je een kind van vijftien – want zo oud is ze intussen – wel in een kooi stoppen? Yaël weet niet beter. Ze voelt zich geborgen in haar ledikant: de begrenzing geeft haar veiligheid. En ik zie niet eens meer in dat bed wat anderen er in zien. Zoals ik ook nauwelijks nog zie hoe gehandicapt ze is.

Lees hier verder.