Bergenaren in het buitenland: over AOW gesproken…

Door: Gerard Kohler

Bergenaren in het buitenland: over AOW gesproken…

Een week geleden zat ik met jeugdvriend Eric W. het eerste deel van het manuscript van zijn autobiografie door te nemen. Geweldig boek wordt dat trouwens. De directheid van Jan Cremer, het venijn van Reve en de vertelkunst van Wolkers ineen. Maar dan beter. Ik las de 300 pagina’s van het eerste deel in een ruk uit en vergat daarbij de redactie te doen die me was toevertrouwd. Dus nog maar een keer doorgeakkerd. Geen straf.

Ik kom niet voor in het boek, nou ja een anoniem regeltje dat betrekking heeft op een probleem waar Eric nog steeds mee worstelt en ik al 50 jaar niet meer. “Maak jij nog steeds zo vaak ruzie?“ vroeg hij me vorige week. Misschien is dat de reden dat ik er niet in voor kom? Omdat ik hem vroeger pestte? Mogelijk, ik pest altijd. Inmiddels wel wat gematigder dan vroeger.

Desalniettemin vrij recent liep ik nog een heuse kopstoot op voor de deur van de Deka. Bloedde nog behoorlijk.  Laten we het daarom plagen noemen dat ik de uitgever van Flessenpost altijd zeg dat ik Flessenpost alleen lees als ik erin geschreven heb. Hij kan dat wel hebben, met dat ik dan “verstoken blijf van al dat nuttigs” omdat hij die oeverloze lulkoek, die door niemand gelezen wordt (iets met automatische tellers) niet plaatst. “Wie is daar nou in geïnteresseerd? “ Dat ik een paar maanden ouder ben dan hij en daardoor het gratis geld vanwege AOW  eerder binnentikte was eveneens een geliefd onderwerp van me. Ook van anderen las ik vorige week in Flessenpost (die ik natuurlijk elke week wel trouw lees) in de column van Gerrit Mollema. Echt leuke column.

In diezelfde Flessenpost iets over Zanzibar en wel 22 jaar geleden. Pffft, toep ik makkelijk over.  Ruim 30 jaar geleden, tussen de Papoea’s. Rieten hutjes, totaal verdwaald, over hangbruggen die instortten. Bezuinigen op een gids, ervanuit gaand dat de drager die wij inhuurden dat gidsen ook wel kon. Maar die geen gids bleek en we op ons sleutelhanger Hema-kompasje moesten vertrouwen. De rugzak die ik torste, bleek uitsluitend gevuld met spullen van mijn partner, omdat zij dacht dat ik m’n eigen tas wel zou inpakken. Waardoor ik vier weken in dezelfde kleren heb gelopen. En meer. Nou ja,  ik raak langzaamaan bij de pointe.

Ik heb AOW, drie maanden eerder dan Harry dus. En tijd, heel veel tijd. We vertrekken in december. Gaan terug naar Wamena en doen de trektocht nog eens over. Beter voorbereid. En ik ga lekker de achterblijvers  pesten. De Wokies dan. Nogal wat vrienden van me behoren tot dat slag.  We nemen geen Duinstreek mee dit keer, maar zullen geheel cultural appropriated onze Guinese vrienden vastleggen met een Flessenpost. Op de I-pad ofzo. We zien wel.

Klik op één van de afbeeldingen voor een vergroting.

Bergenaren in het buitenland: over AOW gesproken… Bergenaren in het buitenland: over AOW gesproken… Bergenaren in het buitenland: over AOW gesproken… Bergenaren in het buitenland: over AOW gesproken…